مرز توكل كمترين مرتبهء توكل اين است كه سبقت نگيرى و قصد پيشرفت نداشته باشى از مقدرات خود و بيرون نرفته و سرباز نزنى از آنچه براى تو در امور دنيا قسمت شده و اشراف و مواجهه نداشته باشى با آنچه دربارهء تو امكان وقوع وجود ندارد ، البته اين مسابقه و طلوع و اشراف در مرحلهء قصد و نيت و تصميم اشخاص به وجود مىآيد ، اگر نه در مرحلهء عمل هرگز نسبت به مقدر و مقسوم و معدوم نمىتوان كارى كرد و چون اين معنى در مرحلهء قصد و نيّت است ، از اين لحاظ تنها به حقيقت ايمان صدمه مىزند و به مرحلهء عصيان و تخلّف عملى نمىرسد . هرگاه خواسته باشى از شعار اهل توكّل آگاه گردى و ببينى كه در مقام توكّل چگونه ايثار و گذشت اختيار مىكنند در حكايت آتى با كمال تدبّر بنگر : روايت است : يكى از اهل ايمان كه در راه توكل بود به محضر يكى از ائمه عليهم السلام رسيد و از پاسخ مسأله‌اى كه در موضوع توكل بود سؤال كرد ، آن جناب پيش از جواب چون آثار صلاح و صدق و ايمان و ورع را در سيماى آن مرد مشاهده فرموده ، به او گفت : ساعتى مرا مهلت بده تا بعد با هم مذاكره كنيم . در آن مدت كه حضرت سر به زير داشت و متفكّر و ساكت بود ، مرد فقيرى رسيد ، امام دست در جيب لباس كرد و يك درهم درآورده به آن فقير داد ، سپس به آن مرد با ايمان متوجه شد و فرمود : اظهار كن آنچه مىخواهى ، آن مرد عرضه داشت قبل از پرسيدن مىخواهم بدانم چرا در جواب دادن از من مهلت خواستى ؟ زيرا معتقدم كه امام عالم است و مىتواند بدون فكر و بررسى هرگونه سؤالى را پاسخ دهد .